Historia i Teologia

O ministrantach

Ministrant (z łac. ministrare – służyć) – wierny świecki posługujący przy ołtarzu.
Przyjmuje się, że pierwszymi ministrantami byli Apostołowie Jan i Piotr, gdyż Jezus polecił im, aby przygotowali ucztę w Wieczerniku. W pierwszych wiekach posługą zajmowali się diakoni, lecz w miarę rozwoju chrześcijaństwa zaczynało ich brakować. Wtedy diakonów zaczęli zastępować młodzieńcy bez święceń.

Jedną z pierwszych zapisanych wzmianek o posłudze ministranta jest encyklika papieża Piusa XII „Mediator Dei”, w której pisze „Zapewne nie mało przyczyni się do osiągnięcia tego celu, jeżeli wybierze się porządnych i dobrze wychowanych chłopców z wszystkich warstw społecznych, którzy z własnej woli będą służyć do Mszy prawidłowo, pięknie i gorliwie.”

Strojem ministranta jest komża.

Lektor – jest to ustanowiony przez Kościół ministrant Słowa Bożego. Lektora ustanawia najczęściej biskup wreczając mu krzyż lektorski.
Lektorami są ustanawiani bracia klerycy na III roku studiów i mężczyźni świeccy po uprzednim kursie.
Starotestamentalnymi lektorami byli m.in. Mojżesz, Jozjasz i Ezdrasz. W tradycji żydowskiej, każdy mężczyzna mógł czytać Słowo Boże, lecz wyjaśniać je mogli dopiero po ukończeniu 30 roku zycia. W Nowym Testamencie Jezus czyta zebranym Prawo i wyjaśnia je mówiąc w przypowieściach.
W pierwszych wiekach n.e. lektorami byli zarówno diakoni jak i kilkunastoletni chłopcy. Wymagano od nich czystego głosu, mocnej wiary i dojrzałości. W V wieku wprowadzono statut, w którym określono ceremoniał przyjmowania posługi lektoratu. Po pewnym czasie lektorat został obowiązkowym krokiem na drodze do przyjęcia kapłaństwa. Po Soborze Trydenckim lektorat był jedną z siedmiu posług kapłańskich.
Sobór Watykański II zniósł niższe święcenia kapłańskie i wprowadził na ich miejsce ministeria lektora i akolity. Pozostawały one obowiązkowe dla kandydatów do święceń, lecz mogły być pełnione także przez mężczyzn świeckich.
Obecnie lektor może głosić Słowo Boże (także Ewangelię w Niedzielę Palmową i Wielki Piątek), śpiewać psalmy, czytać modlitwę Wiernych, a także nieść Ewangeliarz w procesji wejścia w przypadku nieobecności diakona. W szczególnych przypadkach lektor może być nadzwyczajnym szafarzem Komunii Świętej.
Obowiązkiem lektora jest czytanie Pisma Świętego i pogłębianie swojej wiary a także życie bez nałogów i dawanie przykładu innym.
Strojem lektora jest alba przepasana cingulum.

Autor tekstu: Szymon Muszyński
Wtyczki społecznościowe